Onlangs is er  door Galerie RAR (Regio Art Rijnmond) een interview met mij gehouden over wat mij heeft bewogen om me met beeldende kunst bezig te houden. Er waren zes vragen en je kunt die vinden op hun website

T/m 15 juni is wordt in deze Galerie in Spijkenisse (bereikbaar met Metro) werk van mij en nog twee andere kunstenaars getoond.

En op 15 juni doe ik mee - bij de urban sketchers - aan het Prinsenland zomerfestival. 

gelezen

:  Linda Polman – De Crisiskaravaan (2008)

          Mensen zijn rare wezens. Ze denken dat ze denken en dat ze heel veel weten. Maar denken is een activiteit die niet altijd werkt volgens de door ons veronderstelde wetten van de logica. En weten ontsnapt ook heel vaak aan onze controle. Het geheugen is soms heel creatief en maakt de herinnering mooier of lelijker al naar gelang de bezitter van dat geheugen gediend wil worden. Zo was ik op zoek naar een boek dat ik aan iemand cadeau wilde geven en dat ik maar niet kon vinden. Wat ik wel vond was het boek van Polman dat ik moet hebben aangeschaft vlak voordat ik ernstig ziek werd en toen maar even in de kast heb gezet. Ik kon het me nauwelijks herinneren en wist zeker dat ik het nog niet gelezen had. Mooie taak voor het weekend.

           Het verhaal was onthutsend en de feiten nog ernstiger dan ik al tijdenlang vermoedde. Ik had altijd het idee dat een groot deel van humanitaire hulp in ieder geval bij de noodlijdenden terechtkwam en begreep wel dat er strijkstokken en belangen van strijdende partijen waren. Ook dat al die bekende personen die reclame maakten voor goede doelen dat heus niet belangeloos zouden doen, maar het beeld van al die nobele organisatie die zich inzetten voor de zwakken is toch wel wat verbleekt. Juist warlords en de organisaties zelf lijken vaak geprofiteerd te hebben van de ondoorzichtige en corrupte situaties. Men lijkt goed te kunnen verdienen aan de ellende van anderen.

           Het gevoel van machteloosheid dat dit oplevert zie ik in heel de maatschappij terug. Ook de politieke keuzes die gemaakt worden lijden aan dit soort verlammingsverschijnselen. Denk aan klimaat, sociale zekerheid, welzijn. Hoezeer voelde men zich tekortgedaan toen in coronatijd er geen festivals meer waren, de cafés moesten sluiten en er een avondklok werd ingesteld. En nog geen twee jaar later is alles weer zoals het eerder was en zelfs nog beter. Er is een werkeloosheid en de economie bloeit. Desondanks is er nood, zijn er voedselbanken en daklozen in onze straten, hebben we een probleem met asielzoekers, maar laten we ‘gastarbeiders' uit Oost-Europa en elders voor schamele lonen het minder aantrekkelijke werk doen.

             Ik hoop dat we dat als mensheid iets meer gaan inzien en de waan van macht en geld achter ons kunnen laten. Dan zullen er minder oorlogen zijn en wordt de dictatuur iets onaantrekkelijker, al zullen er altijd stakkers zijn die denken dat ze sterker dan anderen moeten zijn.

             Het boek dat ik zocht heb ik later toch nog teruggevonden, zodat ik daar iemand blij mee kon maken. Ondertussen had ik wel enkele aquarellen gemaakt over de ellende.

Reactie plaatsen

Reacties

Mirella
18 dagen geleden

Prachtig geschreven verhaal..
Helaas nog steeds orde van de dag..
Back to basic:zeg hallo zomaar en spontaan tegen iemand als je langs loopt..
Of een glimlach, ik weet uit ervaring mensen vinden het leuk.
Ik krijg altijd de leukste reacties terug.
Wij moeten het toch met elkaar doen, en er kan een tijd komen dat wij elkaar hard nodig hebben…
Maar goed ik ben ik..
Kussie van mij