Juana Inés de la Cruz (1651–1695) toonde als kind een ongewone nieuwsgierigheid en leerde, ondanks tegenstand van haar familie en de samenleving, al vroeg lezen en schrijven. Rond haar 20e jaar trad ze in in een klooster. Ze had toen al enkele jaren aan het hof van de onderkoning  doorgebracht waar ze veel kansen had gekregen zich te ontwikkelen. Zo kon ze uitgroeien tot een van de meest geliefde dichters en denkers van Mexico en de eerste feministe van Latijns-Amerika. Haar successen wekten echter kritiek van het kerkelijk gezag, wat leidde tot censuur en een schrijfverbod. Ze werd gedwongen om tijdens een heersende pestepidemie voor zieken te zorgen tot ze zelf ernstig ziek werd. Haar poëzie leeft voort als een symbool van vrijheid en intellectuele moed.

De herinnering schetst een levendig beeld van haar leven en werk en van haar strijd voor de vrijheid van vrouwen. De beschrijving van Nieuw-Spanje (Mexico) is gedetailleerd en geeft een inzicht in het leven van de 17e eeuw. Sor Juana komt zowel sterk als kwetsbaar over, wat haar lot aangrijpend maakt. Daar komt nog bij dat ze zich haar leven lang heeft afgevraagd waarom er nooit een antwoord kwam op de vraag wie haar vader was.

Behalve haar strijd om als vrouw haar talenten te mogen gebruiken was er dus een gemis. Een gemis aan liefde. Tot Lysi in haar leven kwam en ze voor het eerst echt gelukkig was. Lysi, die ervoor zorgde dat haar werk in Spanje werd gepubliceerd.

Deze gebeurtenissen zijn opgeschreven in een verhalende toon die historische feiten combineert met literaire verbeelding. Het verhaal van een indrukwekkende historische vrouw die op overtuigende wijze vertelt over de ongelijke positie van vrouwen