De herinnering aan reizen in het verleden, 

aan een landschap dat ik nooit echt heb gezien

en toch wel, maar misschien anders,

want wie zegt dat iedereen hetzelfde waarneemt,

toen of nu of in de toekomst?

Het is een ruwe schets geïnspireerd door een gedicht van Jorge Guillén.

 

Panorama

El caserío se extiende

Con el reloj de la torre

Para que ni el viento enmiende

Ni la luz del viento borre

La claridad del sistema

Que su panorama extrema :

!Transeuntes diminutos

Ciñen su azar a la traza

Que con sus rectas enlaza

Las calles a los minutos!

 

Jorge Guillén, Cántico

 

Panorama

Het gehucht weert eensgezind

Met het uurwerk in de toren

De vooruitgang en de frisse wind

Met het schelle licht dat tornt

Aan het schema van de oude tijd

In het panorama uitgespreid :

Minuscule stervelingen

Leggen hun lot in de geploegde aarde

Waar rechte lijnen leiden naar de

Straten vol herinneringen!

 

Vertaling: Diny Pijpers