het was winderig en fris

toch werd er gezongen

en muziek gemaakt op 15 juni

in het Prinsenpark in de

Alexanderpolder

LAATSTE UPDATE:  30 juni 2024

Nieuw: Gaia

             en de hier volgende herinnering

 

Oude liefde

 

Ik trof ze aan op een oud schoolplein in Oost-Duitsland. Echt vrolijk waren ze niet, maar ze intrigeerden me. Wat deden ze daar en hoe waren ze op die plek verzeild geraakt?

 

Roestig en vastgeklonken in een ijzeren dwangbuis staat ze daar - al jaren - nog steeds niet verzoend met haar treurig lot. Aan de dramatische gebeurtenissen van haar jeugd wil ze niet meer denken. De razernij van de gewelddadige storm die haar buiten zinnen had gebracht, haar schoonheid had verwoest en die een einde maakte aan haar korte maar heftige romance.

Aan de andere kant van het verlaten plein staat hij nog steeds te wachten. Alles aan hem is uitgezakt en verweerd, denkt ze. Toch staat hij statig rechtop in zijn verloederde nochtans onaantastbare frac, alsof hij zeggen wil: maak je niet zo druk. Hoe heeft ze ooit van hem kunnen houden? Waarom is ze destijds op zijn avances ingegaan?

     Op het terras waar ze ooit werkten hadden ze een plekje naast elkaar gehad. ze hadden samen geluisterd naar het zingen van de wind, het geroezemoes van de gasten, het gerinkel van de glazen.

Er werd veel geschonken en gedronken, veel gelachen en gegierd op dat terras en na zonsondergang  waren ze getuigen geweest van menig avontuurtje. Totdat de storm langskwam en hen verweesd in elkanders armen dreef.

     Hun kleren werden afgerukt, hun gewrichten pijnlijk gekneusd. Och, mijn lieve Charlotte, kreunde haar vriend toen, kom in mijn armen en ik zal je verwarmen. De wind hielp mee en schokschouderend schoof ze naderbij. En in die vreselijke nacht waren ze toch nog een beetje gelukkig.

     De volgende morgen was alles grauw. Er verscheen een bulldozer die alles bijeen schoof en in de laadbak van een container plempte. Samen overleefden ze de tocht en toen de container op een stortplaats werd geleegd, had iemand hen – gehavend als ze waren – enthousiast opgepakt en meegenomen. Charlotte kreeg een oud gordijn dat ze elegant over haar schouders drapeerde en hoopte op nieuwe gezelligheid. Henry behield de restanten van zijn oude outfit, maar wist zich niet meer te kleden. Voor hem hoefde het niet meer. Zijn enige gezelschap waren een paar gieters die beloofden zich te vullen en bij warm weer voor verkoeling te zorgen.