Diny Pijpers

Volgende week, 3 en 4 oktober, doe ik mee aan de 32e kunsttoer van Lansingerland.

Het is niet de eerste keer. Sinds 1995, toen ik de eerste editie bezocht, ben ik jaarlijks, ondersteunend en/of als deelnemer, betrokken geweest. Een groot deel van mijn leven dus.

Maar ik heb het gevoel dat ik dat geen tien jaar meer zal doen. Het afgelopen jaar heb ik nog wel veel gemaakt, maar ik laat nu vooral veel kleiner werk zien. Dat is iets voordeliger en ik hoop dat ik er meer mensen blij mee kan maken. En natuurlijk heb ik eindelijk het boek over die fantastische Sor Juana afgemaakt. Ik heb daar tien jaar vaak heel intensief aan gewerkt, research gedaan, geschreven en herschreven, nagedacht over die geschiedenis en over onze eigen tijd, over hoe het leven in de 17e eeuw was voor een getalenteerde jonge vrouw, die zich niet mocht ontwikkelen omdat ze een vrouw was en ook nog veel te mooi, omdat ze eigenwijs was en intelligent en veel te rebels in de ogen van haar tijdgenoten. Een vrouw behoorde niet te studeren maar moest trouwen en kinderen baren. En ze moest haar man gehoorzamen en zich door hem laten bevoogden. Een vrouw kon geen functie of ambt vervullen, dus studeren was voor vrouwen verspild geld en energie. Men ging er bovendien van uit dat ze niet tot studeren in staat was, haar status was immers niet meer dan die van een muilezel of een hond?

U denkt dat dit in onze tijd niet meer gebeurt, maar daar ben ik niet zo zeker van. Er zijn nog steeds mannen (en vrouwen) die dat soort ideeën ondersteunen. Ze zeggen het met andere woorden en soms doen zich zelfs voor als weldoeners vol goede bedoelingen, maar... Gelukkig zijn er in barre tijden altijd nog een paar mensen die verstandig zijn en kansen creëren voor anderen.

Sor Juana ging op die manier al snel (min (of meer) vrijwillig) het klooster in, maar dat bracht haar niet tot zwijgen. 330 jaar later is ze nog steeds een icoon voor de vrouwen in Mexico en Zuid-Amerika.